اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۵۰۷

مدیری یکی از اعضای تیم را مامور انجام وظیفه‌ای نه‌چندان جذاب می‌کند. همکار ارشد، مشتری بدقلقی را به نیروی تازه‌کار می‌سپارد. گاهی هم کسی باید برای جبران غیبت هم‌تیمی‌اش، مسوولیت‌های اضافه را به دوش بکشد. ایجاد چنین شرایطی در سازمان‌ها کاملا طبیعی است. گاهی کارها باید پیش بروند و این یعنی کارکنان ناچارند کارهایی انجام دهند که لزوما تمایلی به انجام آنها ندارند. با این حال، مدیران همچنان به اشتیاق، تلاش و همراهی افرادی نیاز دارند که خودشان داوطلب انجام این کارها نبوده‌اند. بسیاری از مدیران در چنین مواقعی، گفت‌وگو را شبیه به یک «جلسه فروش» پیش می‌برند؛ یعنی بر ضرورت‌های تجاری تاکید می‌کنند، پاداش پیشنهاد می‌دهند یا وعده سرخرمن می‌دهند. برخی دیگر نیز به اهرم قدرت متوسل می‌شوند و با فشار یا تکیه بر سلسله‌مراتب، فرد را وادار به پذیرش می‌کنند.

الگوهای درک ما از مفهوم «کار» همواره بر پایه ساختارهای اجتماعی بوده است. یعنی این گروه‌های اجتماعی هستند که تعیین می‌کنند چه فعالیتی کار محسوب می‌شود و چه فعالیتی کار نیست. برای چه کاری باید دستمزد گرفت و چه کاری مستحق پاداش مالی نیست و چه کسی برای کار خاصی مناسب یا نامناسب است. تا مدت‌های مدیدی، فقط فعالیتی کار قلمداد می‌شد که محصولی ملموس با ارزش بازار تولید می‌کرد، اما اکنون این الگو بیش از پیش منسوخ شده است. در اقتصاد مدرن، کارکنان بیشتر دچار فرسودگی و خستگی مفرط می‌شوند. یکی از علل این مشکل می‌تواند این باشد که بخش بزرگی از فعالیت‌های امروز نیروهای کار، نامرئی است و نادیده گرفته می‌شود.

از زمانی که استفاده از هوش مصنوعی در امور روزمره و کاری گسترش یافت، رهبران کسب‌وکارها همواره بر این باور بوده‌اند که این تکنولوژی، بهره‌وری را به طرز چشم‌گیری بالا می‌برد. اما حالا کارکنان می‌گویند واقعیت چیز دیگریست. کارکنان می‌گویند تا به این لحظه، هوش مصنوعی نتوانسته در زمانشان صرفه‌جویی کند. خیلی‌ها هم می‌گویند نمی‌دانند چطور از این تکنولوژی در امور کاریشان استفاده کنند و این، آنها را کلافه کرده. این در حالی‌است که شرکت‌ها دارند مبالغ هنگفتی را خرج هوش مصنوعی می‌کنند، به این امید که این تکنولوژی بتواند بسیاری از امور، از فروش گرفته تا کارهای اداری و پشت‌ صحنه را سرعت ببخشد و دوره‌ای جدید از کارآیی و رشد سود را رقم بزند.