هزینههای مودب بودن با هوش مصنوعی
وقتیمیلیونها کاربر روزانه چنین میکنند، آمار و ارقام بالا میرود، آن هم خیلی سریع. برخی اما استدلال میکنند که مودب بودن تعامل انسان و هوش مصنوعی را گرم و مدنی نگه میدارد. در مقابل صدای غالب این بحث را کاملا پوچ میداند: «چرا انرژی و نفسمان را بیخود و بیجهت در باب قدرشناسی از چیزی که هیچ حسی ندارد، هدر بدهیم؟»
در این زمینه نظرات در چین متفاوت است: سردبیر گوآنگمینگ دیلی، میگوید: «تشکر کردن، باعث عملکرد بهتر هوش مصنوعی نمیشود و این حقیقت را تغییر نمیدهد که انسانها فقط در حال صحبت با ماشین هستند. اما از منظر انرژی، بحث کردنش ارزشمند است.»
هوش مصنوعی حسی شبیه جادو دارد- انسانگونه که مکلمه میکنند و تقریبا شبیه انسان هستند. اما زیر این مباحث یک امر قابلتوجه اصلی در جریان است- زیرساختهای انقلاب صنعتی دوم: «برق، انرژی، ساختمانهای کارخانه و داراییهای قدیمی انسانها؛ زمین و منابع آبی.» در اینجا یک تناقض نهفته است: هر چقدر هوش بیشتری داشته باشد و هوش مصنوعی بیشتر انسانگونه عمل کند، دم و دستگاه آن بزرگتر میشود و بیشتر رشد میکند. در روی صفحه نمایش شما، جملات روان و فصیح و پاسخهای فوری دیده میشوند. در حومههای شهر، پارکهای صنعتی حتی در طبیعت وحشی ردیفی از حصارهای بزرگی دیده میشوند، دم و دستگاه تامین انرژی را در خود جا دادهاند، همچنین پستهای برق و سیستمهای خنککننده دیده میشوند که شبانهروز، بیوقفه کار میکنند.
ادبی که هوش مصنوعی در حق انسانها ادا میکند، اصیل نیست، بلکه ناشی از دستوراتی است که به وی داده شده است. از اینرو وقتی این «تشکر اضافی» میکنیم، در واقع یک دستور نامعتبر است. اما این غیرموثر بودن (تشکر) برابر با «بیمعنایی» است؟ وقتی مردم در برابر هوش مصنوعی ادب را رعایت میکنند، آن کسی که ممکن است بیشترین سود را ببرد، خود انسانها هستند- همچنانکه آنها در تعامل با جهان (حتی نوع مجازیاش) به مبادی آداب بودن و ادای احترام عادت کردهاند و آنها ناخودآگاه خودشان را به عنوان افرادی خونگرم و با فرهنگ تصریح و تصدیق میکنند. این بازخورد روانشناسانه میتواند بهطور موثری، خشم را تسکین دهد و حتی ماهرانه موجب توسعه بهرهوری کار شود. شینهایگوآنگ، سردبیر پکننیوز میگوید: «آلتمن در مورد این موضوع صحبت کرد اما او وقتی پاسخ شهروندان اینترنت «Netizens» را داد بهشکل هزلآمیز پاسخ داد. او منکر این نشد که پاسخهای متنی بیشتر موجب مصرف بیشتر انرژی میشود، اما او خاطرنشان کرد که این عبارات مودبانه خرج روی دست کمپانیها میگذارد، درحالیکه آنها (عبارات مودبانه)، ذاتا بخشی از تعاملات بین انسانها و هوش مصنوعی است.
در عمل، هوش مصنوعی از یک راند اضافی که در برگیرنده «استدلال سطح بالا» برای پاسخ به تشکر ما باشد، استفاده نمیکند. پاسخ بعد از آن (تشکر) محاسبات بسیار کمتری نسبت به پاسخ به یک سوال دارد. اگرچه این مصرف انرژی از منظر ریاضیات وجود دارد اما تقریبا قابل اغماض است. اگر شهروندان اینترنت، انرژی خود را روی این موضوعات متمرکز کنند، به معنای واقعی، این هدر دادن انرژی محسوب میشود. نگاهی که میگوید «تشکر کردن» باعث از مصرف انرژی میشود، زمانی قابلتوجه خواهد بود که هوش مصنوعی صرفا بهعنوان ابزاری برای تولید یا حل مساله در نظر گرفته شود. در واقعیت اما نقش هوش مصنوعی برای انسان بسیار دور از این نگاه ساده است؛ هوش مصنوعی میتواند دستیار باشد، یک دوست یا حتی عضوی از خانواده در نظر گرفته شود. بسیاری از کاربران بهدنبال احساس راحتی با هوش مصنوعی هستند و به هوش مصنوعی اعتماد دارند و این برای آنها این یک ارزش قابلتوجه است.
درست است که هوش مصنوعی میزان زیادی انرژی مصرف میکند اما حوزههای بسیاری وجود دارد که میتوان روی اصلاح آنها کار کرد. منطقی نیست که بار تلخ این حقیقت را (که هوش مصنوعی انرژی زیادی مصرف میکند) متوجه کاربران دانست که تنها از هوش مصنوعی «تشکر میکنند.»
