اخبار باشگاه اقتصاددانان روزنامه شماره ۶۴۶۳

عادت کرده‌ایم آلودگی هوای تهران را فصلی ببینیم؛ مثل سرما که می‌آید و می‌رود. پاییز که می‌رسد، شاخص‌ها بالا می‌روند، هشدارها تکرار می‌شوند، مدارس و ادارات نیمه‌تعطیل می‌شوند و بعد، با اولین باد یا باران، مساله موقتا از صدر اخبار کنار می‌رود. اما آنچه هر سال تکرار می‌شود، یک «حادثه طبیعی» نیست؛ نشانه یک اختلال عمیق در شیوه تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی شهری و سیاستگذاری عمومی است.

هر ساله با آغاز پاییز و زمستان و وقوع وارونگی دما، آلودگی هوا در تهران به صدر اخبار بازمی‌گردد. شهروندان بارها تجربه کرده‌اند که در روزهای سرد، آسمان خاکستری و نفس‌گیر می‌شود و هشدارهای سلامت عمومی افزایش می‌یابد.

موضوع آلودگی هوا و نقش خودروهای سواری در آن از جمله مسائلی است که هم در مقیاس ملی و هم در سطح بین‌المللی از اهمیت زیادی برخوردار است. کلان‌شهر تهران نیز به دلایل مختلفی از جمله تراکم بالای منابع آلاینده، شرایط پیچیده جغرافیایی و افزایش مصرف سوخت فسیلی با سطوح بالای آلودگی هوا مواجه است. بر اساس آنچه تا امروز (۱۴۰۴.۹.۱۴) گزارش شده است شاخص آلودگی هوای تهران، ۱۳۴ است و هوای تهران در بازه هوای ناسالم قرار دارد.

پاییز که از راه می‌رسد، تهران زیر بار آلودگی خم می‌شود. مدارس و ادارات به‌اجبار به سوی دورکاری می‌روند، ماسک‌ها دوباره بر چهره‌ها می‌نشینند و گوش‌هایمان به جمله‌ای آشنا عادت کرده‌اند: «کیفیت هوا برای گروه‌های حساس، خطرناک است.»