اخبار باشگاه اقتصاددانان روزنامه شماره ۶۴۶۹

هشدارهای روزانه برای کاهش مصرف آب و چشم‌های منتظر خیره به آسمان، بیانگر بخش کوچکی از نگرانی‌ها برای ساکنان امروز و آینده سرزمین ما هستند؛ آب برای ما دیگر تنها مایه حیات نیست. کاهش بارندگی، افت شدید منابع زیرزمینی، خشک‌شدن تالاب‌ها و رودخانه‌ها و افزایش مصرف، ایران را در آستانه یا در دل بحرانی قرار داده که راه‌حل‌های سنتی دیگر پاسخگوی آن نیستند.

بحران آب در ایران بیش از آنکه صرفا ناشی از تغییرات اقلیمی باشد، ریشه در سیاستگذاری‌های ناکارآمد و مدیریت ناپایدار دارد. تغییر اقلیم بدون شک الگوهای بارش را دگرگون کرده است؛ شدت بارش‌ها افزایش یافته، پراکندگی زمانی و مکانی آنها به‌هم خورده و جنس بارش‌ها از برف به باران سیلابی تغییر یافته است.

ایران با جمعیت حدود ۹۰‌میلیون نفر و بهره‌برداری از حداقل ۸۰درصد منابع آب تجدیدپذیر خود، چگونه می‌تواند با آینده آبی خود مواجه شود؟ هم‌اکنون بیش از ۷۰درصد جمعیت در مناطق شهری متمرکز هستند و معمولا بین ۴۰ تا ۵۰درصد آنها در تابستان در شرایط تنش آبی و بحران به سر می‌برند و سطح کشت آبی به نزدیک ۹‌میلیون هکتار رسیده که حداقل ۴‌میلیون آن اضافه بر ظرفیت اکولوژیک است.

بحران آب در ایران، به‌ویژه در تهران، دیگر یک هشدار محیط‌زیستی نیست، بلکه به مساله‌ای راهبردی در سطح حکمرانی ملی تبدیل شده است.