​پوریا زرشناس

کتاب «هنر جنگ» سان تزو، یکی از غنی‌ترین آثار استراتژیک از دل تاریخ پربار چین بزرگ، همواره منبع الهام برای فرماندهان و سیاستمداران بوده است. اخیرا بحثی مطرح شده مبنی بر اینکه دونالد ترامپ رفتارهای متناقض و تغییر موضع‌های سریع خود را از این کتاب الگوبرداری می‌کند. اما آیا واقعا می‌توان «تعویض هرچندساعته حرف» را با «فریب هوشمندانه و حساب‌شده در جنگ» یکی دانست؟ این یادداشت تحلیلی می‌کوشد تا با نقد این ادعا، تفاوت بنیادین میان تاکتیک هدفمند و ناهماهنگی مزمن را روشن کند و در ادامه، شکست عملی سیاست ترامپ در قبال ایران و ناکارآمدی ساختار بین‌المللی را بررسی نماید.

عراق پس از ماه‌ها انتظار، سرانجام صاحب نخست‌وزیر شد. اما این انتخاب، برخلاف سنت همیشگی که با هفته‌ها چانه‌زنی همراه بود، در کمتر از دو ساعت انجام شد. نام علی الزیدی، چهره‌ای که کمتر کسی انتظارش را داشت، ناگهان بر سر زبان‌ها افتاد. چارچوب هماهنگی (ائتلاف شیعیان حاکم) ماه‌ها بود که بر سر گزینه‌های نخست‌وزیری (مالکی، السودانی و...) اختلاف داشت. این اختلافات به حدی بود که کشور عملا بدون دولت اداره می‌شد. در این شرایط، معرفی یک چهره «سوم» که نه مالکی است و نه السودانی، یک راه‌حل ناگزیر بود.

در اسفندماه ۱۴۰۴، جهان شاهد حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران بود که به جنگی تمام‌عیار انجامید و پس از آتش‌بس به یک محاصره اقتصادی کامل دریایی علیه ایران رسید. این رویداد، که در تاریخ معاصر بی‌سابقه ارزیابی می‌شود، پیامدهای عمیقی بر اقتصاد جهانی بر جای گذاشته است. تحلیل‌های اقتصادی نشان می‌دهد که اگرچه اقتصاد جهانی در سال ۲۰۲۶ در برابر این شوک تاب‌آوری نسبی از خود نشان داده، اما آثار مخرب این درگیری به‌ویژه در بازارهای انرژی، تورم و رشد اقتصادی کشورهای صنعتی و در حال توسعه قابل مشاهده است.